Enkele zaterdagen geleden waren onze Haarlemse vachtleveranciers hier om twee vachten van hun eigen schapen te vilten in de GrooVi viltmachine. Dat ging lekker snel maar vanwege de late aanvangstijd en sociale verplichtingen hunnerzijds en ernstige hangbankbehoefte aan de meervilt!kant was om vijf uur de tijd om en pas één vacht gevilt.
De tweede heb ik de zondag erop door de machine gehaald en toen was er ook tijd om een idee uit te testen dat ik al eerder had bedacht maar nog geen praktische uitwerking had beleefd. Ik had al eens eerder een ruwe vacht in de GrooVi gevilt, gewoon zo van het schaap ongewassen, alleen de ergste strontklonten eruit geplukt. Bevochtigd met kokend water en rijkelijk besprenkeld met opgeloste Savon de Marseille tegelijk met noppenfolie op een schuimkern gerold en vastgezet met elastieken en in de machine gelegd. In de machine heeft die vacht vier keer zo’n vijftien minuten gedraaid waarbij tussendoor het geheel werd losgehaald een kwartslag gedraaid en weer opnieuw werd ingerold klaar voor ‘n volgende ronde. In totaal dus een uur gevilt en na die tijd kwam er een compleet gevilte vacht uit. De korte ondervacht was mooi vervilt en de langere dekharen van deze Schoonebeeker waren nog mooi losharig. Door de zeep en het water van het vilten was de vacht een behoorlijk stuk schoner geworden maar echt robijntjesfris was het nog niet. Het idee dat ik toen had om de vacht met shampoo (schapenhaar!) te wassen en te spoelen met conditioner (antiklit!) was er niet echt van gekomen. Vooral omdat het harige poezenvolk hier in huize meervilt! binnen no time dat gevilte vachtje in de smiezen hadden en het daarna permanent en praktisch 24 uur per dag bezet houdt. De meervilt!poezen ruiken derhalve dus ook naar schaap. Een goedgetrainde bordercollie zal op commando waarschijnlijk die twee mormels bijeendrijven als was het een minikudde bestaande uit twee wat eigenaardige gladharige longtailschapen.
Maar waar het nu eigenlijk om gaat is dat proefstukje van de eerste foto. Wat losse plukken van andere Schoonebeekers die hier en daar nog lagen heb ik uitgelegd op een stukje bruin naaldvlies en dat heeft op zondag met die tweede vacht 20 minuten meegedraaid in de viltmachine en was toen mooi vastgevilt op de naalvlies ondergrond. Daarna met ruim warm water uitgespoeld en bij de laatste spoelbeurt een flinke scheut conditioner erbij gedaan. Je merkt direct het verschil: zonder conditioner haakt het schapenhaar aan je handen en onderling aan elkaar vast, zodra er conditioner is bijgevoegd is alles zo soepel en gewillig als jij en elke kapper zou wensen. Na een rondje in de centrifuge en een kambeurt waren die paar viesbruinige plukken schapenhaar omgetoverd in een weelderig wit en schapenharig lapje. Op naar de drogist voor een megafles schapenconditioner!
Naaldvilten en het belang van goede mondhygiëne. Op tandartsadvies wordt hier in huize meervilt! tegenwoordig flink tussen de tanden geragd. De gebitten varen er wel bij maar de levensduur van die best wel prijzige interdentale ragertjes is behoorlijk beperkt. De overleden borsteltjes worden, keurig ontdaan van hun borstelgedeelte waar ook metaal in zit, in de plastic-recycle bak gedeponeerd. Het irriteerde me dat die borsteltjes maar zo kort dienst deden en toen ik er zo één zonder borstelgedeelte zag liggen ging me opeens een licht op. Zouden ze niet precies de goed maat hebben om dienst te doen als houdertje voor gebroken viltnaalden? Ja dus! Werkt perfect, alle kromme en gebroken naalden krijgen een tweede kans. En omdat je dichter op je werk zit kan je ook nog gerichter prikken.
De eerste theemuts was gemaakt op de traditionele manier met plukjes wol en een mal. Tweemuts is ook naadloos natgevilt om een mal maar dan niet van plukjes losse lontwol maar met dik naaldvlies. Het grote voordeel van naaldvlies is dat je meteen al ‘n mooie halfgevilte basis hebt die bovendien overal even dik is. En je kunt er heel goed strakke vormen van knippen.
De kartonnen mal van de theemuts heb ik op het dubbelgevouwen naaldvlies gelegd en het vlies met een extra naadtoeslag van ongeveer een centimeter uitgeknipt. De bloemen heb ik met behulp van een malletje van papier uit gekleurd naaldvlies geknipt en lichtjes vastgeprikt met de Clover vijfvilter. Met het Clover wolklauwtje de naadtoeslag rondom wat uitgeplozen. En daarna de éne naadtoeslag om de mal heengevouwen en met wat zeepwater ‘vastgeplakt’ op de kopse kant van het karton en dat ook gedaan vanaf de andere kant met de andere naadtoeslag. Dat alles goed vast gevilt eerst de kopse kanten en toen het geheel.
Is éénmaal alles voldoende gevilt en gekrompen; de onderkant opengeknipt en de mal verwijderd. Uitspoelen, droogslingeren in de slacentrifuge, drogen en klaar is tweemuts! De kniprestjes van de bloemen zijn met de kaardborstels weer uitelkaar gekamd en gemengd. Die gekaarde wol is nat en zepig tot een dik schijfje gevilt en halverwege het proces is het schijfje op vier plaatsen ingeknipt en al viltend tot bloem gevormd. Met een dikke naald een lintje er door heen trekken wat bijpassende kralen rijgen en je hebt een sleutelhanger.
Lekker foute deken speciaal voor Koninginnedag. Een ideetje van mijn broer, die ook zorgde voor de typografie, de styling, de “Royale” props en de modelling. Voor al diegenen die hun plekje op de vrijmarkt willen markeren, of hun stekkie misschien zelfs de hele koude ‘koninginnenach’ lang moeten bewaken. De grote roze letters zijn geknipt uit fijn Merino naaldvlies en nat vastgevilt op een oude deken van de Schalm (kringloopwinkel) met behulp van de GrooVi. Ook na 30 april goed te gebruiken ter leniging van alle soorten territoriumdrift.
Er is veel vraag naar wol voor voor dikke breisels zoals de poufs en het vloerkleed van Christien Meindertsma of zoals de plaid (vierde foto) van Heinshome. Daarom heb ik even een stekenproef gemaakt en klein lapje gebreid. Het proeflapje van 10 x 10 cm is gebreid op naalden 12 met medium stokvilt wolwit. Voor die tien vierkante centimeter waren elf toeren van zeven steken nodig. In meters gemeten; ongeveer vijf meter stokvilt. In grammen; zo’n vijftig gram wol. Voor een vloerkleed van een vierkante meter heb je dus zo’n vijf kilo wol nodig. Voor grote stukken is het medium stokvilt dus niet echt een optie. Maar als je de lont van de Merino of de middelfijne lontwol splitst kun je je eigen garen vilten. Of brei superdik met de ongesplitste en ongevilte wol zoals deze haute (tri)co(u)ture dassen en mutsen.
Liever een ‘gewone muts’ breien? Ter gelegenheid van de IJsprettentoonstelling organiseert het BRijksmuseum op 6 februari een ijsmuts breimiddag in het Ateliergebouw, Hobbemastraat 22 te Amsterdam. Het gratis patroon voor de muts is gebaseerd op één van de 17e eeuwse mutsen in de kostuumcollectie van het museum. Meer dikke breisel inspiratie vind je in het januari nummer van VT wonen.
Gepubliceerd op 28 januari 2010. Onderwerp: gemaakt, vilten, wol.
natte sokken
Eind augustus dit jaar slenterde ik op m’n teenslippers! door de plaatselijke HEMA en ja hoor daar lagen ze alweer in de schappen; pepernoten. Ik vind het stuitend dat zo vroeg in het jaar al weer begonnen word met Sinterklaas. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit jaar ook schuldig ben en het is zelfs zo erg dat ik de goedheiligman zelfs oversla ten faveure van de Kerstman. Op zondag 13 december staat meervilt! namelijk op de Kerstmarkt in Haarlem en daarvoor moesten we natuurlijk wel iets vilterigs met een kerstthema hebben. Uiteindelijk hebben we twee pakketten gemaakt: een kerstsokkenpakket en een zelfmaakpakketje voor een warm wollige sneeuwbal, allebei voor in de kerstboom.
Er moesten natuurlijk ook voorbeeldsokken komen, sokken ter versiering van de kraam en gewoon kant en klare sokken om zo te verkopen. Dat zijn best veel sokjes en daarom heb ik de mensen bij Kunst om de Hoek gevraagd of zij ze voor meervilt! konden maken. Na een miniworkshop van een ochtend waarin ik heb uitgelegd hoe het vilten van de kerstsokken om een mal werkt hadden ze al tien paar mooie sokken en daarna hebben Jeane, Cynthia, Lisa, Désirée, Moniek, Sasja, Annemiek, Yp en Odile samen met Carlijn, Zsa Zsa en Samar hard doorgevilt en nog veel meer kerstsokken gemaakt.
De zelfmaakpakketten zijn vanaf 15 november te koop in de webshop, tenslotte is Sinterklaas dan al een dag in het land dus moet het kunnen. De kant en klare sokken zijn te koop op de Kerstmarkt in Haarlem op 13 december.
Het hohoho-lint zit alleen op mijn eigen privé kerstsok, het is antiek initialenband en ik heb het gekocht bij mijnpakkiean.nl een webwinkel met retro stofjes, oude knopen, antiek naaigerei en allemaal andere verleidelijke dingen zoals een caroussel voor klosjes garen.
Enkele maanden geleden was ik jarig en kreeg ik van vrienden een stel tuinkabouters, hmmm. Hele erge kabouters met een bewegingssensor die ze bouwvakkersgewijs deed fluiten zodra je er langskwam. Niet ‘n klein beetje fout dus maar echt ernstig.
Ze kostten niet de hoofdprijs, ik had ze namelijk ook zien staan bij de Action, mijn vrienden zijn niet voor niks mijn vrienden, we hebben dezelfde favoriete winkels, maar om ze nou direct door te schuiven naar de Kringloopwinkel vond ik ook wat ver gaan. Gelukkig was één van hun al weer snel jarig dus met een beetje fluoriserend groene wol, wat zeep en heet water had ik een mooi cadeau. De sensor heeft de viltbeurt helaas niet overleefd dus fluiten doet deze kabouter niet meer.
Zoals altijd ook deze keer weer viltige tasaanhangers voor de cursisten van naaldviltworkshop van afgelopen vrijdag 31 juli. Dit keer geheel met de naald gevilte keitjes van Blauwe Texelaar wol met klein adertje van een iets lichtere tint.
De echte steen is afkomstig van een keienstrandje aan de Spaans Baskische kust. Waanzinnig mooi, ik had ze allemaal wel mee willen nemen, was niet mogelijk want je kon er alleen maar te voet komen. Niet echt een optie om je rugzakje vol te proppen met stenen van anderhave kilo per stuk en dan twee uur een steile klif op te lopen. Ik heb ze laten liggen om verder eindeloos heen en weer te rollen in de branding. Bekijk het filmpje voor het gladde keien gevoel.
Al een tijd geleden had ik wat andere basiswol besteld. Geen lont maar kaardvlies, gekaarde wol die zo, als een lange deken van de kaardmolen afkomt. Omdat het dus al min of meer een geheel vormt kun je makkelijk een stuk vlies van de ‘deken’ lostrekken en dat dan in elkaar vouwen en er zo een ruwe grondvorm van modelleren. In dit geval heb ik er stenen van gevormd, strak in elkaar vouwen en dan met de (negennaalds) viltnaald het geheel even vluchtig vastprikken. Daarna alle stenen één voor één strak in een panty vastgeknoopt en toen in een waszakje gewoon laten meedraaien met de bonte was.
Mooi gevilte wollen keitjes kwamen uit de machine. Op de tweede foto kun je goed zien dat de wolvezels zich echt een weg door de panty hebben gebaand. De gemêleerd bruine wol (236) was de meest volumineuze, met relatief weinig wol heb je toch snel een beetje massa. De donkergrijze vond ik erg mooi, ruig en harig, logisch want het is wol van Steinschafen. Bergrassen uit de oostelijke Alpen in Duitsland, Oostenrijk en Italië. De foto’s zijn zoals altijd klikbaar en worden groter, met behulp van de pijltjestoetsen op je toetsenbord kun je er ook doorheen bladeren.
Gepubliceerd op 28 juni 2009. Onderwerp: gemaakt, vilt, wol.
rode pepers
Voor een vriendin die gister jarig was maakte ik een ketting met rode pepers. Op het Textielweekend had ze een gelijksoortige pittige ketting gezien en na ernstige twijfel toch niet aangeschaft, dus vandaar. De ketting is helemaal nat gevilt afgezien van het groenseltje tussen vrucht en steel wat ik met de naald heb geprikt. De planning was wat strak dus de ketting was ondanks droogslingeren in de slacentrifuge niet echt droog. De jarige job werd daardoor echter niet gehinderd en zat met een vochtige ketting om haar nek aan de verjaardagsdis. We hebben erg lekker gegeten.
Je winkelwagentje is leeg.
Productnieuws RSS
Blog volgen via RSS
Volg ons op Twitter